خداترسي و پرهيزگاري و عبادت در جواني مهم و تأثيرگذار و داراي آثار دنيايي و اخروي بوده و موجب رضاي پروردگار مي باشد . والا در پيري عبادت كردن كه نه توان آن هست و نه احياناً توفيق و نه اثرات آن در آينده و در روش و منش فرد پاك بودن در جواني شيوه پيغمبري است ورنه هر گبري به پيري مي شود پرهيزگار

ما در مورد هرچيز اگر شك كنيم و در بودن آن ترديد داشته باشيم در مورد بعضي چيزها بايد يقين داشته باشيم مثلاً‌در اينكه ما وجود داريم زندگي مي كنيم از كودكي به جواني و از جواني به پيري مي رسيم آيا مي توانيم شك كنيم و يا در مورد مرگ و اينكه هر روز پدري ، مادري ، دوستي ، همشهري جوان و . . . . مي ميرند آنها تشييع ميكنيم و به خاك مي سپاريم و خود در خاكسپاري آنها حضور پيدا مي كنيم ، ميتوانيم بگوييم دروغ است و شك كنيم .

پس آيا بهتر نيست كه كمي در رابطه با خلقت خود ما و انسانها و اينكه از كجا آمده ايم ؟ به كجا مي رويم ؟ خالق اين آسمانها و زمين اين كرات كيست ؟ از ما چه مي خواهد ؟ پيامبران براي چه آمده اند ؟ فلسفه وجودي و آثار و بركات حضور آنان چيست ؟ فكر كنيم اين همه وقت را بيهوده تلف مي كنيم . اندكي هم به اين مسائل فكر كنيم خدا ، پيغمبر ، امام ، مرگ ، قيامت . . .

در اين خصوص شايد بعداً با تفصيل بيشتري صحبت كنيم تا معلوم شود اصولاً فرق ما با حيوانات در چيست؟ آخر آنها هم مثل ما مي خورند ، مي خوابند ، زاد و ولد مي كنند ، نفس مي كشند ، زندگي مي كنند و بعد مي ميرند .

يكي از جلوه هاي روحي ما انسانها عبادت است . اين امري است كه از ابتداي خلقت در ميان همه انسانها از انسانهاي غارنشين و . . . وجود داشته و دارد . پرستش بت ها ، ماه ، خورشيد ، حيوانات و . . . همه جلوه ها و بازتاب همان روح پرستش در نوع بشر بوده اما من فعلاً‌ مي خواهم در رابطه با آنچه يك مؤمن ( در رابطه با ايمان و فوايد آن و اينكه چرا بايد ايمان داشته باشيم و فرق يك مؤمن با كافر و كسي كه ايمان ندارد در فرصتي ديگر سخن خواهم گفت ) در طول يك شبانه روز بايد انجام دهد و اين مورد بارها مورد سئوال بود نكاتي را يادآور شويم . اميد اينكه آنها را بكارببندي و از آثار معنوي و روحاني آنها بهره مند شوي انشاءا . .

خوب است صبح كمي قبل از اذان بيدار بشوي در آن لحظات بسيار قدسي و روحاني با خداي خود با هر زباني و با هر كلماتي كه بلدي و راحتي دعا كني ، رازو نياز كني . اگر مي تواني چند دقيقه قبل از اذان يا موقعي كه اذان گفته مي شود 2 ركعت نافله صبح بخواني ( نمازهاي نافله دو ركعتي است همانند نماز صبح منتهي اذان و اقامه ندارد حتي قنوت آنرا هم مي تواني نخواني )

بعد نماز صبح را بخواني كه 2 ركعت است راستي نماز صبح و نماز مغرب و اعشاء را بايد با صداي كمي بلندتر بخواني . تمرين كردن و گوش كردن نمازهايي كه از راديو يا تلويزيون پخش مي شود از جهت اداء صحيح كلمات و باصطلاح قرائت آن بسيار مهم است اگر در قرائت نماز مشكل داشته باشيم قبولي نماز با مشكل مواجه مي شود . پس بايد زحمت بكشيم ، تمرين كنيم ، سئوال كنيم ، خجالت را كنار گذاشته و در نزد ديگران نمازمان را بخوانيم .

بطور كلي بعد از هر نماز تعقيبات نماز بسيار سفارش شده است كه در رأس همه آنها و مهمترين آنها تسبيح حضرت زهرا (س) { 34 مرتبه الله اكبر ، 33 مرتبه الحمد الله ، 33 مرتبه سبحان الله } دعا و تعقيبات ديگر در كتاب هاي دعا بخصوص در مفاتيح براي هر نمازي فراوان وجود دارد . بخصوص دعا كردن بعد از هر نماز براي خود ، پدر و مادر و ديگران

هر وقت خواستي از خانه بيرون بروي ( و البته براي شروع هر كاري ) گفتن بسم ا . . . الرحمن الرحيم بسيار مهم است سفارش فراوان شده است خواندن آيه الكرسي ـ چهار قل ( قل هواله احد ، قل اعوذ برب الناس ، قل اعوذ و برب الفلق ، قل يا ايهاالكافرون ) سفارش شده است دعاهاي ديگري هم هست از جمله حسبي الله توكلت علي الله و . . .

در طول روز هرموقع بيكار بودي صلوات فرستادن ـ لا حول و لا قوه الا بالله و يا ذكرهاي هر روز سفارش شده البته همه اينها به خاطر اين است كه خدا را هرگز فراموش نكني همواره بياد خداباشي و او را در همه جا حاضر و ناظر بداني

نماز ظهر و عصر هركدام 4 ركعت است كه بعد از اذان ظهر به ترتيب بايد خوانده شود البته اين دو نماز آهسته بايد خوانده شود فقط بسم اله با صداي بلند

مطلوب و بسيار عالي آنست كه نمازها در مسجد و به جماعت باشد كه هزاران برابر از نمازي كه در خانه خوانده مي شود ثواب آن بيشتر است و خيلي و خيلي سفارش شده است

نماز مغرب و عشاء 3 ركعت و 4 ركعت است كه بايد با صداي بلند خوانده شود بين نماز مغرب و عشاء يك نماز دو ركعتي بنام ( نماز غفيله ) هست كه اگر ياد بگيري و بخواني خيلي ثواب دارد البته اين نمازهاي پنج گانه نمازهاي ديگري دارد به نام نافله كه بعداً‌ در رابطه با آنها سخن خواهم گفت

بعد از نماز عشاء و يا قبل از خواب هر شب سوره اي يا يكي دو صفحه قرآن بخوان و البته صبح ها هم همينطور . هرچه بيشتر با قرآن مانوس باشي و بخواني بخصوص همراه با فكر و ترجمه مفيد است و در روح و جانت اثرات عميقي مي گذارد .

البته در طول سال و به مناسبت ها مثل شبهاي احياء ، نيمه شعبان و . . . نمازهاي ديگري وجود دارد كه در اعمال آن مناسبت ها آمده است مثل نمازي كه بايد در شبهاي احياء خوانده شود . باز هم دعا و زيارت نامه هايي وجود دارد كه خواندن آن حتي در هر روز سفارش شده است از جمله زيارت عاشورا است كه بسيار بركت دارد منتهي بجاي خواندن صد سلام و صد لعن يكبار خوانده شود و در 99 بار ديگر فقط گفته شود اللهم النهم جمعاً‌و يا در سلام 99 بار گفته شود السلام علي الحسين و علي علي بن الحسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين

اگر وقت نداشتي فقط همان يكبار بخوان و بگو صدبار در پايان اگر ذكر مسجد را از بر شدي مي تواني بخواني و همه فقط در مسجد بگويي اللهم ارزقني شفاعت الحسين يوم الورود

در پايان زيارت اگر وقت داشتي دو ركعت نماز هم هست مانند نماز صبح بدون اقامه و اذان ازجمله زيارتها زيارت جامعه كبيره است كه خواندن آن هفته اي يكبار يا هر دوهفته يكبار بسيار مطلوب است دعاي توسل در برخي مواقع خصوصاٌ‌در شبهاي چهارشنبه سفارش شده است دعاي كميل در شبهاي جمعه و دعاي ندبه در صبحهاي جمعه دعاي ابوالحسن ضراب اصفهاني و دعاي سمات در غروب جمعه بسيار خوب است

اصل مهم در دعاها و زيارت ها و حتي در عبادات داشتن حال و نشاط است اگر خسته اي و حال نداري اگر خوابت مي آيد و كسل هستي نخوان . افراط و تفريط هم نكن يعني يك وقتي مرتب قرآن و دعا و بعد از چند ماه همه چيز تعطيل حتي واجبات هم خوانده نشود.

اخلاص در عبادت دوري از ريا يعني اينكه فقط و فقط براي خدا باشد نه اينكه ديگران بفهمند و پيش ديگران مانور بدهي و پز بدهي فقط براي رضاي خدا بسيار بسيار مهم است

انشاءا . . . موفق باشي ماراهم در دعاهايت فراموش نكن و همينطور ساير نزديكان را

خدانگهدارتان

خداترسي و پرهيزگاري و عبادت در جواني مهم و تأثيرگذار و داراي آثار دنيايي و اخروي بوده و موجب رضاي پروردگار مي باشد . والا در پيري عبادت كردن كه نه توان آن هست و نه احياناً توفيق و نه اثرات آن در آينده و در روش و منش فرد

يا علي لا يعرفك الاّ الله و انا
اي علي! تو را هيچكس نشناخت جز خدا و من

درابتداي خلقت، معمار آفرينش، زمين و خورشيد و ماه و بر و بحر اعلام كرد كه آفرينش شما، آفرينش همه چيز، به طفيل محبت پنج نور مقدس است.

يا ملائكتي و سكان سماواتي اعلموا اني ما خلقت سماء مبنيه و لا ارضا محديه و لا قمرا منيرا و لا شمسا مضيئه

و لا فلكا يدور و لا بحرا يجري و لا فلكا يسري الا في محبه هؤلاء الخمسه.

آفرينش بر محبت اينان رقم خورد و عرصه هستي به حب ولايت آنان از عدم شكل گرفت. اگر علي (ع) نبود، آفرينش به تكوينش نمي ارزيد . نوروجود علي (ع) ، مصباح پايگاه آفرينش شد وهستي اول با وجود او شكل گرفت. هدفنامه وجود را نيز به وجود او پيوند زدند.

لو لا كلما خلقت الا فلاك و لو لا علي لما خلقتك...

در زيارتنامه مولي در روز غدير علي (ع) را ندا مي دهيم :

السلام عليكُ ايها النبأ العظيم، الذي هم فيه مختلفون

سلام برتو اي خبر بزرگ عالم! خبر بزرگ هستي. پس علي (ع) راز بزرگ خلقت است! اما در او اختلاف كردند. اين بود كه اول مظلوم عالم هم ″علي″ نام گرفت.

روزي پيامبر اكرم (ص) در جمع صحابه بودند و جبرئيل، ملك مقرب الهي هم به شكل انساني در آن جمع حاضر بود. پيامبر به جبرائيل رو كردند و با اشاره به اميرالمؤمنين علي (ع) فرمودند: آيا او را مي شناسي؟ عرض كرد: چگونه او را نشناسم كه او در عرش مرا معلم بود و شيوه عبوديت الهي را به من تعليم فرمود. تو به آدم وقتي كه از بهشت قرب رانده شد و به زمين فراق هبوط كرد، با ذكر نام علي (ع) و اهل بيت او به درگاه الهي پذيرفته شد. نوح نام او را بر كشتي خويش حك كردو لنگرگاه كشتي اش را مسجد كوفه قرار داد. خداوند در شب معراج با حبيب خويش با صوت علي (ع) سخن گفت. قرآن كريم، علي (ع) را به منزله نقش پيامبر دانست.

فقل تعالوا ندع ابناء نا و ابناءكم و نساءنا و نساءكم و انفسنا و انفسكم (آل عمران 61)

پيامبر فرمودند: من و علي از يك درختيم (انا و علي من ش جره واحده) و باز فرموده: (انت مني بمنزله هارون من موسي) و نيز: (انا مدينه العلم و علي بابها) همانا من شهر علمم و علي در آن است. و خطاب به مولي فرمود: (انت اخي و وصيي و وارثي) تو برادر من و وصي و وارث مني. در فرازي از دعاي ندبه پيامبر خطاب به علي مي فرمايد (لو لا انت يا علي لم يعرف المؤمنون بعدي) اي علي اگر تو نبودي مردم پس از من مؤمنان را نمي شناختند.

در زيارت مطلقه مي خوانيم ((السالم علي ميزان الاعمال)) علي ميزان و معيار اعمال است. امام صادق (ع) در زيارت جدش عرضه مي دارد درود بر تقسيم كننده بهشت و جهنم، درود بر نعمت الهي بر نيكان :

((السلام علي قسيم الجنه و النار السلام علي نعمه الله علي الابرار))

محبت علي عامل رسيدن به كمال

در دواير مختلف هستي،‌هر شعاعي به دور محوري مي چرخد و هر پديده اي حول قطب وجودي كه وابسته به اوست، دور مي زند. امام معصوم محور هستي، قطب عالم وجود، تكيه گاه آفرينش، واسطه فيض الهي به جهان هستي و نگهدارنده كائنات باذن الله است. در اين راستا، محبت و ولايت علي (ع) مربي همه موجودات، هدايتگر آنان به سوي كمال و سبب دوام و قوام تمامي پديده ها از جمال تا انسان است. پيامبر خدا (ص) در اين رابطه بيان زيبايي مي فرمايد:

حبً عليٍ حسنه لا تضرمعها سيئهً (بحار ج 9 ص 401)

محبت علي (ع) حسنه اي است كه با وجود آن هيچ گناهي به انسان صدمه نمي رساند.

بر اين معنا اگر محبت علي (ع) كه نمونه كامل انسانيت و طاعت و عبوديت و اخلاق است از روي صدق و راستي باشد، مانع ارتكاب گناه مي گردد. مانند واكسني كه مصونيت ايجاد مي كند و نمي گذارد بيماري در شخص ″واكسينه شده″ راه يابد. محبت پيشوايي مانند علي (ع) كه نمونه تقوا و پرهيزكاري است آدمي راشيفته رفتار علي (ع) مي كند. فكر گناه را از سر او بدر مي برد، البته به شرطي كه محبتش صادقانه باشد . كسي كه علي (ع) را بشناسد، تقواي او را بشناسد، سوزوگداز عارفانه او را، ناله هاي نيمه شبهايش را و ساده زيستي و كار و تلاش همه جانبه اش را بداند، محال است به خلاف فرمان او كه هميشه امر به تقوي و درستي مي كرد عمل كند. يعني هر محبي به خواسته محبوبش احترام مي گذارد و فرمان او را گرامي مي دارد. فرمانبرداري از محبوب لازمه محبت صادق است.

پس محب واقعي علي ، واله و حيران علي و عاشق و جانباز علي، رهرو راستين علي است.

وي فرزند ابو طالب بود. علي (ع) ده سال پيش از بعثت متولد شد و پس از شش سال در اثر قحطي که در مکه اتفاق افتاد بنا به در خواست پيغمبر اکرم (ص) از خانه پدر به خانه پسر عموي خود يعني پيامبر منتقل گرديد و تحت سرپرستي و پرورش مستقيم آن حضرت درآمد. پس از چند سال که پيغمبر اکرم (ص) به موهبت نبوت نايل شد و براي نخستين بار در (غار حرا) وحي آسماني به وي رسيد وقتي که از غار رهسپار شهر و خانه خود شد , شرح حال را فرمود , علي (ع) به آن حضرت ايمان آورد و باز در مجلسي که پيغمبر اکرم (ص) خويشاوندان نزديک خود را جمع و به دين خود دعوت نموده فرمود:

نخستين کسي که از شما دعوت مرا بپذيرد خليفه و وصيه و وزير من خواهد بود , تنها کسي که از جاي خود بلند شد و ايمان آورد علي (ع) بود و پيغمبر اکرم (ص) ايمان او را پذيرفت و وعده هاي خود را درباره اش امضا نمود و از اين روي علي (ع) نخستين کسي است در اسلام که ايمان آورد و نخستين کسي که هرگز غير خداي يگانه را نپرستيد

علي (ع) پيوسته ملازم پيغمبر (ص) بود تا آن حضرت از مکه به مدينه حجرت نمود و در شب هجرت نيز که کفار خانه آن حضرت را محاصره کرده بودند و تصميم داشتند آخر شب به خانه ريخته و آن حضرت را در بستر خواب قطعه قطعه نمايند , علي (ع) در بستر پيغمبر اکرم (ص) خوابيده و آن حضرت از خانه بيرون آمده رهسپار مدينه گرديد و پس از آن حضرت مطابق وصيتي که کرده بود , امانتهاي مردم را به صاحبانش رد کرده , مادر خود و دختر پيغمبر را با دو زن ديگر برداشته به مدينه حرکت نمود

در مدينه نيز ملازم پيغمبر اکرم (ص) بود و ان حضرت در هيچ خلوت و جلوتي علي را کنار نزد و يگانه دختر محبوب خود فاطمه را به وي تزويج نمود و در موقعي که ميان اصحاب خود عقد اخوت مي بست او را برادر خود قرار داد

علي در همه جنگها که پيغمبر اکرم شرکت فرموده بود حاضر شد جز جنگ تبوک که ان حضرت او را در مدينه به جاي خود نشانيده بود و در هيچ جنگي پاي به عقب نگذاشت و از هيچ حريفي روي نگردانيد و در هيچ امري مخالفت پيامبر (ص) را نکرد چنانچه آن حضرت فرمود

هرگز علي از حق و حق از علي جدا نمي شود

علي (ع) در روز رحلت پيامبر اکرم 33 سال داشت و با اينکه در همه فضايل ديني سرآمد و در ميان اصحاب پيغمبر ممتاز بود به عنوان اينکهود جوان است و مردم به واسطه خون هاي که در جنگها پيشاپيش پيامبر اکرم (ص) ريخته با وي دشمنند از خلافت کنارش زدند و به اين ترتيب دست آن حضرت از شوونات عمومي به کلي قطع شد وي نيز گوشه خانه را گرفته به تربيت افراد پرداخت و 25 سال که زمان سه خليفه پس از رحلت پيامبر اکرم(ص) بود گذرانيده و پس از کشته شدن خليفه سوم مردم با ان حضرت بيعت نموده و به خلافت برگزيدند

آن حضرت در خلافت خود که تقريبا 4 سال و 9 ماه طول کشيد سيرت پيامبر اکرم (ص) را داشت و به خلافت خود صورت نهضت و انقلاب داده به اصلاحات پرداخت و البته اين اصلاحات به ضرر برخي از سودجويان تمام مي شد و از اين رود عده اي از صحابه که پيشاپيش آنها عايشه , طلحه , زبير و معاويه بودند خون خليفه سوم را دستاويز قرار داده سر به مخالفت برافراشتند و بناي شورش و آشوب گري گذاشتند

آن حضرت براي خوابانيدن فتنه جنگي با عايشه و طلحه و زبير در نزديکي بصره کرد که به جنگ جمل معروف است و جنگي با معاويه در مرز عراق و شام کرد که به جنگ صفين معروف است و يک سال و نيم ادامه داشت و نيز جنگي با خوارج که در نهروان کرد و به جنگ نهروان معروف است . به اين ترتيب در ايام خلافت خود بيشتر مساعي آن حضرت صرف رفع اختلافات داخلي بود و پس از گذشت زمان کوتاه صبح روز نوزدهم ماه رمضان سال چهلم هجري در مسجد کوفه در سر نماز به دست ابن ملجم که از خوارج بود ضربتي خورده و در شب بيست و يکم همان ماه به شهادت رسيدند