يا كاشف الكرب عن وجه الحسين (ع)

خورشيد خجل از رخ زيباي ابوالفضل			جانها به فداي قد رعناي ابوالفضل

ايثار  وفاداري و مردّي و شجاعت			خود پرتو گوياست ز سيماي ابوالفضل

كس نيست كه بشنيد ز اوصاف و كمالش		كو نيست بجان عاشق و شيداي ابوالفضل

مغبوط جميع شهدا روز قيامت 			باشد بخدا ، رتبت بالاي ابوالفضل

تشويش ندارد به قيامت ، زمحبت 			آنكس كه زند جام ز صهباي ابوالفضل

با منصب سقايي و عطشان كه شنيده است ؟		اين جلوه اي از غيرت بي تاي ابوالفضل

فخر و شرفش بس كه علي حيدر كرار			بوسيد دو بازوي تواناي ابوالفضل

يا آنكه بدو گفت ( بود جان به فدايت ) 		آنكس كه بدي سرور و مولاي ابوالفضل

تقديم برادر نموده است دو دستش			يكدم منگر همت والاي ابوالفضل

من خادم دربار حسين حامي دينم 			بشنو چو پيام از دولب و ناي ابوالفضل

هنگامه سختي تو بزن دست توسل			بر دامن پررأفت و والاي ابوالفضل

او باب حوائج بود و كاشف كرب است 		غافل مشو از لطف چو درياي ابوالفضل

بهترين الگو

باز در خاطره ها ياد تو شد زنده حسين (ع)		در سراي همه دلها مه تابنده حسين (ع)

رايت سرخ عزاي تو به هر برزن و كوي		شور عشق تو چنان مركب تازنده حسين (ع)

نه محرم كه همه ماه و شب و روز بود		ياد آن نهضت خونين تو سرزنده حسين (ع)

تا قيامت دل ما از غم تو خونين است		اشك باريم از اين ماتم سوزنده حسين (ع)

خون پاك سر تو تا به ابد جوشان است		در افق هست چنان گوي گدازنده حسين (ع)

در ره دين همه هستي خود كرده فدا			هم فدا كردي ـ هفتاد و دو رزمنده حسين (ع)

هر كه در دل غم عشق تو ندارد همه عمر		هست در حسرت اين غبن چو بازنده حسين (ع)

فلسفه نهضت تو عز ت و آزادي بود 			بهترين الگوي ارزنده  سازنده حسين (ع)

آستان رضا (ع)

دل كشد پر به آستان رضا (ع)			تا نهد سر به آستان رضا (ع)

كاش مي شد كه ميهمان بشوم 			من آلوده هم به خوان رضا (ع)

روم آنجا و با مژه روبم 				خاك درگاه دلستان رضا (ع)

دور گلدسته ها طواف كنم 		        	پر زنان چو كبوتران رضا (ع)

و ببوسم دمي هزاران بار				مرقد پاك و آستان رضا (ع)

دل ببندم دخيل تا ببرم 				بهره از مهر بيكران رضا (ع)

هستي ام بود ذره سان اي كاش			چون غباري در آسمان رضا (ع)

رشك ها مي برم به آن آهو    			كه رها مانده در امان رضا (ع)

هست اين آرزو و مرا در سر			جان نمايم فداي جان رضا (ع)

بار الها مرا مكن محروم 		        	از زيارت ، حق جوان رضا (ع)

هوالمحجوب

بر آمدنت جهان دارد چشم 			اين دار وجود از تو جان دارد چشم

چشمان همه منتظران مشتاق			بر مقدمت اي جان جهان دارد چشم

بيداد گري و فتنه شد عالمگير		باز آ و بيا امن و امان دارد چشم

تا چند بود مرقد زهرا (س) پنهان		باز آي كه قبر بي نشان دارد چشم

اي منتقم حقيقي خون حسين (ع)		شمشير دو سر به بازوان دارد چشم

تا ريشه بيداد و ستم خشك شود 		عالم ز تو قهر بي امان دارد چشم

تا با تو جهان شود پر از داد و صفا	هرجاي چو گلستان عيان دارد چشم

وقت است زني پرده غيبت به كنار		ديدار تو خيل شيعيان دارد چشم

اين ديده پرگناهم اي چشمه نور		يكدم نظري بر آن رخام دارد چشم

به ساحت مقدس ابوالفضل العباس (ع)

اي همه عالم فداي دست تو			هم فداي آن دو چشم مست تو

بر همه مخلوق رب العالمين		مي فروشد فخرها از هست تو

بر گنهكاران شفاعت مي كند		حضرت زهرا به يمن دست تو

آفرين ها گفت جبريل امين    		در صف هيجا به ضرب شصت تو

با خصال نيكويت آزادگان 			مي شوند مفتون و هم پا بست تو

كاش مي شد از سر شوق و ادب		بوسه ها زد چون علي بر دست تو

تا دو دست نازنينت قطع شد 		گشت شادان دشمنان پست تو

در كنار علقمه سالار عشق			غرق ماتم شد براي دست تو

تا قيامت گر ببارد خون رواست		چشم عالم در عزاي دست تو

اي مقامت در قيامت رشك خيز		جام مامت ، دست ما و دست تو

طاووس اهالي جنان . . .

آرام دل و قرار جان مي آيد 			آن يار گزيده ي جهان مي آيد

موعود همه پيمبران مرسل 	        		بر كالبد جهان دوباره جان مي آيد

آن يار كه گفتگوي او در همه جاست	        	هشدار كه بي پرده عيان مي آيد

شوري است به پا در عالم بالا			طاووس اهالي جنان مي آيد

از بهر شفاي درها ـ بيماران را			از راه ، طبيب جسم و جان مي آيد

آن منتقم حقيقي خون حسين (ع) 	        	با تيغ برهنه خشم بي امان مي آيد

تا محو شود ستمگر و بيدادش			بنيانگر عدل در جهان مي آيد

برچيده شود فساد ظلم و بيداد			آن هادم بيدادگران مي آيد

اي منتظران ، منتظران مژده دهيد	        	آن حجت حق روح و روان مي آيد

از عمر زمين اگر نماند الا يك روز 		شك نيست امام انس  و جان مي آيد

افسرده و نوميد مشو ( دانشور )			چون حضرت صاحب الزمان مي آيد

از معلم گويم و احسان او       		 	جان من بادا فداي جان او

باد براو بس درود بيكران 			هم سلام از ايزد منان او

باغبان پرتلاش باغ علم 				جمله شاگردان گل بستان او

رنجها از بهر شاگردان برد			تا شود آگاه و روشن جان او

گنج مي بخشد ز دانش رايگان			در شگفتي عالم از احسان او

مي گدازد ذره ذره همچو شمع			مرحبا بر قوت ايمان او

بهره از دانش نخواهد برد كس			تا نباشد ميهمان خوان او

هان نه شغل او چو شغل انبياست  			خوان ز قرآن «علم الانسان» او

حق مطلب كي ادا كرد به حرف                       مي سزد جان را كني قربان او

پر شود اي كاش عالم جملگي			از صفا و مهر بي پايان او