نوروز يك سخن ملي است . جشن ملي را همه مي شناسند كه چيست . نوروز هر ساله برپا مي شود هر ساله از آن سخن مي رود بسيار گفته اند و بسيار شنيده اند.

نوروز كه قرنهاي دراز است برهمه جشنهاي جهان فخر مي فروشد . جشن جهان است و روز شادماني زمين ، آسمان و آفتاب و شكفتن ها و روز زادن و سرشار از هيجان هر آغاز است .

ملت مجموعه پيوسته نسل هاي متوالي بسيار است اما زمان ، اين تيغ بي رحم ، پيوند نسلها را قطع مي كند تنها سنت ها هستند كه پنهان از چشم جلاد زمان ها را از اين دوره هولناك گذر مي دهند و با گذشتگانمان و يا گذشته هايمان آشنا مي سازند . در چهره مقدس اين سنت هاست كه ما در حضور آنان را در زمان خويش ، در كنار خويش و در خود خويش احساس مي كنيم ، حضور خود را در ميان آنان مي بينيم و جشن نوروز يكي از استوارترين و زيباترين سنت هاست . در آن هنگام كه مراسم نوروز را بپا مي داريم ، گويي خود را در همه نوروزهايي كه هرساله در اين سرزمين برپا مي كرده اند ، حاضر مي يابيم .

نوروز اعلام ماندن و ادامه داشتن و بودن اين ملت بوده است و نشانه پيوند با گذشته اي كه زمان و حوادث ويران كننده زمان همواره در گسستن آن مي كوشيده است . نوروز همه وقت عزيز بوده است . درچشم مويدان در چشم مسلمانان و در چشم شيعيان مسلمانان ، همه نوروز را عزيز شمرده اند . بهار نخستين فصل و فروردين نخستين ماه از نخستين روز آفرينش در نخستين روز طلوع كرده است و زمان با وي آغاز شده است.

نوروز كه با جان مليت زنده بود ، روح مذهب نيز گرفت

بهار بمو اي آقا		                   صله رحم بيارجا

با مردم خوب هكان تا		           محبت هكان نشا

نوروز خواني :

نوروز خواني معمولاً ده تا پانزده روز قبل از فرا رسيدن ايام عيد نوروز شروع مي شود . در مراسم نوروز خواني ، نوروز خوانان معمولاً‌به داخل روستا مي آيند و با خواندن اشعار در مدح امامان و يا ترانه هاي محلي ، طليعه سال نو به آنان مژده داده و تبريك مي گويند . نوروز خوانان چند نفر هستند كه يك نفر آنها اشعار مي خواند ، يك نفر ساز مي زند و با خواننده اشعار عباراتي را همراهي مي كند و يا جواب مي دهد و بالاخره نفر ديگر كه به آن كوله كش ( باركش ) مي گويند ، هدايا را حمل مي كند و همه با هم به خانه هاي مردم مي روند مي خوانند :

بخوانم من امام اولين را 		            شه كشور اميرالمونين را 

و يا اشعاري با اين مضامين :

بهار آمد ، بهار آمد ، خوش آمد	            علي با ذوالفقار آمد خوش آمد

نوروزتان نورزي ديگر 		             شما را سال نو باشد مبارك

صاحب خانه نيز با دادن پول ، شيريني ، گردو ، تخم مرغ ، برنج و يا نخود و كشمش به گرمي از آنان پذيرايي مي كند.

نوروز خواني در واقع نمايشي تركيبي است كه در آن شعر و موسيقي و آواز و نمايش در كنار يكديگر مي آمدند و كارناوالي از جشن و سرور به راه مي انداختند . اشعار اين گروه ها كه با همراهي ساز و پاسخ همخوانان خوانده مي شد ، مردم شهر و روستا را دعوت مي كرد كه براي تيمن و تبريك چيزي به نوروز خوانان بدهند از آنجاكه ريشه اين پيكهاي نوروزي همان مير نوروزي است ، حاجي فيروزها مي خوانند ( حاجي فيروزه ، عيد نوروزه ، سالي چند روزه )

آيين نوروز نه يك اتفاق ساده و نه يك رويداد اجتماعي گذرا ، كه آييني بي همتا و به دور از كهنگي است كه همه اسطوره و آرمان و فرهنگ و ادب و تاريخ هزاران ساله ايرانيان يك جا در خود فراهم آورده است و سالي يك بار آنها را به سراغ و سرچشمه حيات فرهنگي شان مي برد تا بهار ، فرصت سبز نوخواني و نوجويي و ظلم ستيزي و آزادگي ايرانيان باشد.