شهيد قلب تاريخ است ، شهيد انساني است كه در عصر توانستن و غلبه نيافتن ، با مرگ خويش بر دشمن پيروز مي شود واگر دشمنش را نمي كشد ، رسوا مي كند .

امام حسين (ع) فرزند خانواده ايست كه هنر خوب مردن را درمكتب حيات ، خوب آموخته است . آموزگار بزرگ شهادت اكنون برخاسته است تا به همه آنها كه جهاد را تنها در توانستن مي فهمند و به همه آنها كه پيروزي بر خصم را تنها در غلبه ، بياموزد كه شهادت نه يك باختن ، كه يك انتخاب است ، انتخابي كه درآن ، مجاهد با قرباني كردن خويش در آستانه معبد آزادي و محراب عشق ، پيروز مي شود و حسين « وارث آدم » كه به بني آدم زيستن داد و « وارث پيامبران بزرگ » كه به انسان چگونه بايد زيست را آموختند ، اكنون آمده است تا در اين روزگار به فرزدان آدم چگونه بايد مردن را بياموزند . آنها كه تن به هر ذلتي مي دهند تا زنده بمانند ، مرده هاي خاموش و پليد تاريخند و ببينيد آيا كساني كه سخاوتمندانه با حسين به قتلگاه خويش آمده اند و مرگ خويش را انتخاب كرده اند ـ در حالي كه صدها گريزگاه آبرومندانه براي ماندنش بود و صدها توجيه شرعي و ديني براي زنده ماندشان بود ـ توجيه و تأويل نكرده اند و مرده اند ، اينها زنده هستند؟

شهدا زنده اند و سيد الشهداء زنده ترين شهيد تاريخ است. نام او ، ياد او ، خاطره او و داستان شگرف كربلاي او ، همه و همه در طول تاريخ براي همه نسل ها نيروبخش ، حيات آفرين ، اميدازا و انقلاب گستر است . به راستي كدامين ملت را مي توان سراغ گرفت كه با روح و خون حسين همگرايي كنند و به افتخار يكي از دو پيروزي نرسند ؟ خون حسين ، مايه حيات بخشي است كه در گذر زمان بر كالبد ملت ها دميده مي شود و آنها را به زندگي فرا مي خواند و حسين عليه السلام زنده جاويدي است كه هر سال ، دوباره شهيد مي شود و همگان را به ياري جبهه حق زمان خود ، دعوت مي كند .