در اینکه اسلام به بهانه محرم مانده است و آوای اذان بر ورای گلدسته های هزارو چهارصد ساله به یاد عاشورا زنده اسراری نهفته است و رموزی ناگفته که گهگاه از گوشه و کنار گوهری از آن کنز مخفی بروزمی کند و رازی از اسرار بر زبان کنایت یا تصریح جاری می شود و یکی از رموز پیچیده و متعدد شاید این باشد که حسین جان ـ شیفتگان به فدایش ـ شاگرد مکتب اسلام نیست دست پرورده مربی اسلام نیست بلکه خود اسلام محض است خود مکتب است به تمامه و بی کم و کاست .

که در میان تمامی روزهای قدسی ، عاشورا رابطه عطف قرار گرفته است شاید به این دلیل باشد که عاشورا نمایشی عظیم بوده است از تمامی اصول و فروع اسلام ، هرچند لحظه لحظه زندگی و سلوک سالار شهیدان اسلام بوده است لیکن فشردن همه معارف و اصول و فروع در یک ماه در یک هفته یا یک روز را تنها مردی به صلاحیت حسین (ع) می تواند . دیگران توانسته اند اسلام را درطول حیات خود خلاصه کنند و خدا را درزندگی خویش معنا، اما کسی که بتواند این همه را در یک روز و نه در کلام و سخنرانی که در قالب هنرمندانه ترین و ظریفتری حرکات و اعمال بنمایاند تنها حسین است سلام الله علیه حتی اگر در عاشورا سخنی از توحید نگفته باشد و اگر پرنده الهی رضا برضاک صبراً علی قضائک لا معبود سواک از بام حنجره عارفان و دهان موحدان آوای آبی تسبیح می شوند پاسخ می گویند لبیک گویان بر آسمان می پاشند و برزمین جاری می شوند اگر پیش از او عابدان و موحدات خدارا به رکوع می ایستاده اند و کمر خم می کرده اند او خم نمی کند که می شکند ( الان انکسر ظهری) او همین قدر که از کعبه عرفه را و دیدار خدارا به کربلا آمده است توحید را عینیت بخشیده است و عشق را تبلور و عرفان را اوج و سلوک را غایب.

حسین مرشد عاشقان و مراد زاهدان بارها و بارها با کردار و گفتار خویش اعلام می کند که برای تداوم اصل نبوت است که به میدان فوت آمده است (خرجت نطلب الاصلاح فی امت جدی) برای استمرار حکومت رسول است که پانهادن به دشت آتش را عاشقانه قبول کرده است ( کان دین محمد لم یستقم الا بقتلی فیا سیوف خذینی)سینه من پایداری دین محمد را آماج یر کف رو خنجری جهل گشته است مشتاقانه و عاشقانه . حسین سرور شهیدان در عاشورا به مرگ معنای تازه می دهد و شهادت را رنگ تازه می بخشد تا سرخی معاد در سیاهی حکومت شوم ( لاخبر و لا وحی نزل) جاودانه بماند و سر بریده اش حتی در زیر ضربات چوبهای خیزران برای دشمن تداعی معاد می کند و تاب و تحمل می رباید اکنون پس از گذشت هزار و اندی سال جوانان ما در زیر رگبار خمپاره ها به عشق دیدار خداوند تاب آورند.

حسین روح پروانگان عالم به فدایش به نمایندگی از خداوند عادل به عنوان خلیفه و جانشین او در زمین برای برپایی عدل و داد و ریشه کن ساختن حکومت ظلم قیام کرده است اومی خواهد حکومتی ایجاد کند که مفسر و مبین عدل خداوند باشد . درد جانگداز حسین(ان الحق لایمل به ) است و غم جگر سوز او ( ان الباطل لا یتلهی عنه) این ضرورت است که حسین را به کربلا آورده است زمان حرکت حسین به کربلا زمانی است که مردم به طواف بیت الله مشغولند و او اگر پیشاپیش مردم مرا به کربلا می خواند امامت به قوتی که باید مطرح نشده بود حسین امام جان برکفان دلسوخته در عاشورا تنها اصول دین را عملاً اثبات نمی کند او تمامی فروع را نیز بی هیچ کم و کاستی در عاشورا به جا می آورد که لوح اسلام بی خدشه ای محفوظ بماند او آمده است تا ذره ذره وجود اسلام را با رنگ خون جاودانه کند نمازی که تا آن زمان اینفدر در کلام و منبر و محراب تاکید شده است تنها در صورتی می ماند و جاودانه می شود که جوانانی سالار و عاشقانی برومند سپر بمانند و هزاران زخم را بریک ن تاب آورند تا نماز به اتمام رسد.